Rozgwiazda. Trylogia Ryfterów. Peter Watts. Więcej niż horror | recenzja książki

„Rozgwiazda” Petera Wattsa to horror science fiction, psychologiczny thriller… a może erotyk o autodestrukcji?

Baza na dnie Oceanu Spokojnego. Co się stanie, gdy w ciasnej przestrzeni zamkniesz grupę ludzi z zaburzeniami psychicznymi? Ekipa ryfterów, zmodyfikowana przez bioinżynierów (potrafią oddychać pod wodą i żyć pod naporem potwornego ciśnienia), to mieszanka toksyczna i wybuchowa. Mrok oceanicznej otchłani początkowo ich przeraża, ale szybko zaczyna wciągać, budząc nie tylko chorobliwą ciekawość, ale też hipnotyzujący i podniecający strach. Lodowata głębia uzależnia jak narkotyk, deformuje umysły i ciała… a może po prostu obnaża? Do tego w mroku czai się coś, co zagraża całej ludzkości. Niebezpieczeństwo absolutne. Jest to coś, czego z pewnością się nie spodziewasz.

Więcej kultury? Pan Od Kultury zaprasza na Facebooka i Instagram

Rozgwiazda – przerażający erotyk o autodestrukcji

„Rozgwiazda” to mroczne hard science fiction. Horror? Jest to raczej groza psychologiczna, osaczająca, bardzo zawiesista i depresyjna, z metalicznym posmakiem cyberpunku. Załoga stacji Bebe, czyli złamani wykolejeńcy, zamknięci w dusznej i klaustrofobicznej bazie, mierzą się z własną przeszłością oraz relacjami z towarzyszami. To dla nich zagrożenie poważniejsze, niż drapieżne istoty żyjące w wiecznym mroku. Głęboko pod wodą stare rany zaczynają się otwierać. A może ktoś chce, by się otwierały?

Jest w „Rozgwieździe” coś atawistycznie erotycznego. Ocean obnaża. Wszystko, co ukrywasz pod sztuczną skórą do nurkowania i nakładkami na oczy, zaczyna wyłazić na wierzch. I coś sprawia, że chcesz ryzykować i opuszczać stację badawczą, zapuszczając się coraz dalej w lodowatą toń, coraz bliżej kominów hydrotermalnych. Coraz częściej, coraz głębiej… aż w końcu nie chcesz już wracać. A może „Rozgwiazda” to po prostu erotyk o autodestrukcji?

Główną bohaterką „Rozgwiazdy” jest Lenie Clarke. Daleko jej do typowej protagonistki literackiej. Za młodu była wykorzystywana seksualnie, a teraz musi żyć z innymi w ciasnej przestrzeni kilka kilometrów pod powierzchnią. Ryfterzy ocierają się o siebie fizycznie i psychicznie. Ulegają deformacji. Jak daleko mogą zajść zmiany w człowieku w takim środowisku i jak bardzo ryfterzy balansują na granicy człowieczeństwa? Chociaż obserwujesz ich przemianę na bieżąco, to w pełni zdasz sobie z niej sprawę dopiero, gdy do bazy Bebe trafi przedstawiciel korporacji, który nie jest zmodyfikowany, a jego umysł pozostał jeszcze nietknięty przez ocean. Kontrast między nim, a ryfterami, jest porażający.

Trylogia Ryfterów

Debiutancka powieść Wattsa to głównie obraz relacji międzyludzkich w środowisku ekstremalnym. Momentami przypomina wręcz beznamiętne sprawozdanie. Nie nastawiaj się więc na szaloną akcję, strzelaniny i liczne walki z potworami morskimi. Będziesz raczej powoli dryfującym badaczem. Oczywiście Watts nie zamierza ułatwiać ci obserwacji i pewnych rzeczy w mroku musisz się domyśleć albo odczytać z półsłówek. Czasem trzeba będzie się cofnąć i przeczytać niektóre akapity ponownie, by wyłuskać sens. Sama fabuła potrzebuje około trzystu stron, by się wykrystalizować, a akcja ruszy z kopyta dopiero pod koniec, gdy zacznie się ujawniać spisek i zagrożenie o monstrualnej skali.

A to dopiero początek. Zanurz się głębiej. Przed tobą powieści „Wir” i „Behemot”, które kontynuują historię z „Rozgwiazdy”.

Więcej kultury? Pan Od Kultury zaprasza na Facebooka i Instagram