Haar, David Sodergren, recenzja książki, dobry horror
84-letnia Muriel Margaret McAuley tęskni za mężem, który 12 lat temu zaginął na morzu. Nie zostało jej już wiele czasu. Czeka już tylko na moment, gdy jej serce przestanie bić i wreszcie spotka się z ukochanym. Jest jedną z ostatnich osób w rybackiej wiosce Witchaven i chce spędzić swoje ostatnie dni w domu zbudowanym przez męża. Nie zazna jednak spokoju. Zdeprawowany miliarder chce zburzyć wioskę i zbudować pole golfowe. Cel osiągnie choćby po trupach. Muriel rozpoczyna z góry przegraną walkę i zyskuje potwornego sprzymierzeńca. Znad morza nadciąga Haar, lodowata mgła, która zmienia wszystko.
Więcej kultury? Pan Od Kultury zaprasza na Facebooka i Instagram
Wraz z mgłą pojawia się galaretowaty potwór, spragniony krwi i mięsa. Im więcej tym lepiej. Staruszka Muriel w imię obsesyjnej tęsknoty za mężem jest gotowa zaakceptować iluzje i największe okrucieństwa. Tworzy się makabryczna symbioza – ona będzie karmiła potwora krwią, a on ją iluzjami.
“- Czy to jest prawdziwe? (…)
David Sodergren „Haar”
– A czy to ma jakieś znaczenie?”
Powieść „Haar” to horror, momentami nawet body horror, ale nie dajcie się zwieść. Owszem, gdy potwór, który zadomowił się w wannie Muriel, zaczyna żerować, robi się ekstremalnie brutalnie. Istna rzeźnia, sieczka i masakra, ale uwaga… zło przełamane jest baśniową nutą. David Sodergren dał nam tak naprawdę ociekającą krwią przypowieść o przemijaniu i miłości silniejszej niż śmierć. Muriel wie, że pogrąża się w obłędzie i traci człowieczeństwo, ale jest gotowa na wszystko, byle tylko dostawać kolejne iluzje kojące tęsknotę. Na poziomie emocjonalnym dochodzi do większego okrucieństwa niż okaleczanie fizyczne i zjadanie ludzi żywcem
Potwór u Sodergrena nie jest jedynie bezmyślną lovecraftowską bestią do przerażania, masakrowania i „robienia scen„. To galaretowate coś, z wielkim okiem, istnieje od eonów i nawet gdy przerabia ludzi na papkę, jest poza moralnymi szufladkami. Nawiązuje z Muriel silną więź i oboje mają sobie sporo do zaoferowania. Momentami „Haar” zahacza nawet o wypaczony romans z nutą realizmu magicznego i mistycyzmu. A może to po prostu „E.T.” w wersji gore?
David Sodergren po mistrzowsku opisał przemarzniętą do kości osadę na szkockim wybrzeżu. Ziąb jest wręcz kleisty. Na szczęście autor pozwala odszukać w tym przemarzniętym świecie nieco ciepła. Jest coś dobrego, czego można się chwycić. Gdy w literackiej fikcji nie ma niczego dobrego, jak w przypadku „Ludzi z bagien” Edwarda Lee, szybko chcemy z tej pustki uciec i nigdy do niej nie wracać.
Powieść „Haar” ma jedynie 300 stron, i to pogrubioną czcionką. Krótka to przygoda, zajęła mi 2 wieczory, a David Sodergren zostawił mnie z pustką w sercu, ale też z nadzieją. Może i porzucił mnie w zimnej ciemności, ale zostawił tam światełko, za którym mogę sam iść dalej.
„Haar” to powieść idealna do sfilmowania – z gęstym klimatem, bardzo obrazowa, skondensowana, buzująca od emocji. To byłby genialny horror na ekranie, ale pod warunkiem, że za adaptację wziąłby się ktoś bezkompromisowy, niebojący się kreślić opowieść zbyt grubą kreską i potrafiący pstryknąć Hollywood w ucho. Robert Eggers? Curry Barker?
Wydawnictwo Akurat
Więcej kultury? Pan Od Kultury zaprasza na Facebooka i Instagram
Nie szykuj się na kolejne "Na południe od Brazos". "Szlak umrzyka" to western bardziej wystrzałowy.
"Ulice Laredo" to taki western Schrödingera. Larry McMurtry znów brutalnie rozprawił się z bajkami o…
James Gunn i Peter Safran odchodzą z DC Studios
Jeśli kiedyś w Sèvres znajdzie się wzorzec monster movie, będzie to film "Godzilla Minus One"…
Co obejrzeć po Clayface? Podobne filmy, body horrory, komiksy. Motyw transformacji i utraty tożsamości. Kultowe…
Najbardziej wzruszające książki, które warto przeczytać
This website uses cookies.