Read Time:4 Minute, 23 Second
Jeśli kiedyś w Sèvres znajdzie się wzorzec monster movie, będzie to film „Godzilla Minus One” (2023). Jako kopię zapasową w sejfie zamkną „Godzilla Minus Zero”. Nie aż tak dobry jak pierwowzór, ale świetnie udaje „jedynkę”. Nie tak dobry, ale wystarczy.
2023? Piękny to był rok, nie zapomnę go nigdy. Film „Godzilla Minus One” upokorzył hollywoodzkie monster movie, stał się popkulturowym fenomenem i zdobył nawet Oscara. Symfonia destrukcji była pretekstem do intymnej i kameralnej historii o powojennych traumach. Potwór był metaforą broni atomowej, symbolem ludzkich lęków i poczucia winy. Pretekstem do ukazania ważnej historii. Wewnętrzny dramat pilota kamikadze splatał się z atakami monstrum na japońskie miasta. „Godzilla Minus Zero” ciężko kroczy tą wydeptaną ścieżką i nie zbacza z niej ani na krok. Podąża za pierwowzorem jak cień.
O fabule „Godzilla Minus Zero” kilka zdań… bo ciężko więcej
Godzilla został pokonany przez pilota kamikadze, ale spokoju nie będzie. W 1949 roku Japonię zaczyna demolować kolejny potwór – Król Ghidora. Godzilla musi wrócić, aby spuścić mu łomot, a ludzie muszą nie dać się rozdeptać i podjąć wiele dramatycznych decyzji. A poza tym dużo bum, trach, jeb i łubudu.
Ej, Hollywood, patrz jak to się robi!
„Godzilla Minus Zero” to wizualny majstersztyk. Każdy kadr jest małym dziełem sztuki i odnalazłby się pośród paneli w jakieś kunsztownej mandze. Potwory to nie amerykańska papka CGI. Czujemy ciężar gargantuicznych jaszczurów, gdy rozdeptują budynki na swojej drodze. Czujemy siłę ciosów, gdy okładają się po pyskach. Miałem wrażenie, że atomowy oddech Godzilli przypali mi popcorn. Dźwięk i fale uderzeniowe wielokrotnie wgniotły mnie w fotel, a muzyka wywoływała reakcje, o których nie napiszę publicznie. Gdy pojawia się trzygłowy i smokopodobny Król Ghidora, czujesz, widzu, że ludzie mają naprawdę prze***e. Tak powinien wyglądać i brzmieć blockbuster z wielkimi potworami!
Ile za tego potwora?
Film „Godzilla Minus Zero” kosztował ok. 15-17 mln dolarów. Dla porównania, kinowa „Lalka” kosztowała 65 milionów złotych. Szkoda nawet gadać o amerykańskich blockbusterach za setki milionów dolarów, w których potwory wyglądają jak zabawki z Kinder Niespodzianki.
„Godzilla Minus Zero” ma jeszcze jedną przewagę nad tymi wszystkimi fastfoodowymi monster movies. Owszem, są momenty naiwne, przerysowane, przegadane, ckliwe, ale film Yamazakiego nie traktuje widza jak idioty.
Wielki potwór kontra wewnętrzne demony
Jeśli ktoś od monster movies oczekuje czegoś więcej niż wyłącznie mma wielkich potworów, które z Tokio robią oktagon, to będzie zadowolony. Jeśli ktoś wybiera się do kina na stricte rozrywkę o wielkich monstrach, będzie zaskoczony, bo dostanie potworka poszywanego z filmu katastroficznego, horroru i melodramatu. Reżyser Takashi Yamazaki w jednym z wywiadów powiedział, że „nie chciał nakręcić filmu o pojedynku dwóch potworów”. Jego dzieło o paskudach wielkich jak wieżowce ma znów być ważnym komentarzem społecznym.
Twórcy filmu „Godzilla Minus Zero”, tak jak w „jedynce”, próbują wysunąć na pierwszy plan czynnik ludzki. Znów trzeba przepracować traumy po Hiroszimie i Nagasaki, przezwyciężyć strach przed katastrofami naturalnymi i poradzić sobie z własnymi demonami. Trzeba zważyć na szali własne życie i poczucie obowiązku. Kameralne i intymne dramaty, z bardzo osobistą stawką, potrafią być większe, niż potwór demolujący Nowy Jork. Bohaterowie filmu mają sporo na głowie nawet i bez potworów… tylko po co? Dajcie im już spokój. Oni już wszystkie traumy przepracowali w „jedynce”. Po co znowu wałkować to samo?
Japońskie aktorstwo? Jako tako
Aktorzy, jak to w japońskim kinie bywa, dają z siebie więcej niż wszystko. Desperacko walczą, by z tej już wyciśniętej do cna emocjonalnej cytryny wydusić choć kilka kropel. Są tak hiper ekspresyjni, że nawet gdy jedzą ryż, wydają się nimi targać spazmy orgazmów. Mówiąc zwykłe „do widzenia” są na granicy śmiertelnego zatwardzenia i ataku kamicy nerkowej. W pewnym momencie robi się z tego po prostu emocjonalna cepelia.
Gdzie jesteś, Godzilla?
Film „Godzilla Minus One” mocno czerpał z klasyki wytwórni Toho i pierwszego filmu o Godzilli z 1954 roku. Potwór był długo ukrywany, widzieliśmy go fragmentarycznie, by w pewnym momencie zaprezentował się w pełnej krasie i zmiażdżył swoim ogromem. Tymczasem „Godzilla Minus Zero” ukrywa Godzillę, którego przecież dobrze znamy. Za to od pierwszych scen w pełni widoczny jest Król Ghidora, czyli ikoniczne nemezis Króla Potworów. Nie powinno być odwrotnie? Ten film ewidentnie miewa problemy z zachowaniem proporcji i balansu.
Powiedzmy sobie szczerze, przecież po to chodzimy na takie filmy, prawda? Ludzkie dramaty, fabuła, psychologia postaci.. dobra, bez ściemy… tak naprawdę czekamy aż w finale dwa gigantyczne Kaiju zderzą się niczym dwie katastrofy naturalne, będą okładały się czym popadnie, odrywały sobie kończyny i zdemolują całe miasto. Chcemy czerpać rozrywkę z totalnej demolki niczym dzieci bawiące się figurkami potworów.
Finalnie okazuje się, że samego Godzilli jest w filmie najmniej. Po ok. 50 minutach seansu Król Potworów łaskawie dźwignął się z morskiego dna. Trochę się zasiedział, więc nie ma czasu czasu na sianie emocjonalnej dewastacji i przerażające sceny jak zniszczenie tokijskiej dzielnicy Ginza w „Godzilla Minus One”. Tym razem ma prostsze zadanie. Poza byciem symbolem i ucieleśnieniem japońskich lęków, w „Minus Zero” ma po prostu pojawić się w kluczowym momencie filmu, dać się pobić i bohatersko wstać, by pokonać przeciwnika. To mniej niż oferował film „Godzilla Minus One”, ale wystarczy, by się świetnie bawić.
Więcej kultury? Pan Od Kultury zaprasza na Facebooka i Instagram
